گاه نویس

آدمی خواندنی ترین کتابی است که اغلب نخوانده می ماند.

گاه نویس

آدمی خواندنی ترین کتابی است که اغلب نخوانده می ماند.

گاه نویس

پیام های کوتاه

آخرین نظرات

سرآغاز

شنبه, ۲۴ تیر ۱۳۹۶، ۱۱:۳۴ ق.ظ

همیشه حرف از رفتن هاست. کاش کسی با آمدنش غافلگیرمان کند.

چرا وبلاگ

 

چندسالی میشه که از وبلاگ نویسی دست کشیدم، البته ابتدای کار بخاطر اتمام درس و رفتن به سربازی بود ولی بازهم تنها راه ارتباطی با دنیای خارج برای من در اون ایام وبلاگ بود و دوستان مجازی که دلم می خواست باهاشون در تماس باشم. کم می نوشتم ولی می نوشتم.

یواش یواش نوشتن هام یکم حالت جدی گرفت و از وبلاگ نویسی فراتر رفت و بعد ترجمه و در نهایت بخاطر مشغله زیاد حضورم در دنیای وبلاگ نویسیکمرنگ شد، تا رسیدم به سال 88. اگر چه من سرباز بودم  و بسیار دور از شرایط پرتنش اون روزها در پادگانی در یکی از شهرهای دور از پایتخت ولی وبلاگ نویسی با بگیر و ببندهاش و احکام سنگین(برای افراد سیاسی) دیگه تبدیل شده بود به یه جای خفن، تنها جایی بود که هر روز بعد از پادگان حتما یه سری به اون میزدم.

تا اینکه تویتر و فیس بوک جای اون رو گرفت و همه ما مثل همیشه که عطش تنوع داریم کوچ کردیم به اون، و گاهی به وبلاگهامونم سر میزدیم. تا اینکه تیشه نهایی رو اومدن گوشی های هوشمند و نرم افزارهای اجتماعی زد و اونجا بود که وبلاگ نویسی رفت به حاشیه.

الان وقتی به لینکهای کنار وبلاگهای قدیمی نگاه میکنم همه بروزرسانیشون نهایتا مربوط به سال 90 تا 92 هست  و خیلی های دیگه مثل خودم شاید 6 سالی اصلا چیزی دیگه ننوشتن.

چندباری خودم اومدم پست زدم که می خوام دوباره بنویسم ولی نشد. دیگه راحتی در ارتباط بودن با دوستان و گروهای مختلف وایبری و لاینی و این اواخر تلگرامی وقتی برای من و امثال من که دیگه الان در گیر زندگی و کارشدیم باقی نمیذاره.

با سر زدن به دنیای وبلاگها چند نکته دستگیرم شد:

1-      خیلی از سرویس دهنده های وبلاگ کماکان مثل سابق پر انرژی و شاد برقرا هستن ولی بعضی با همه اول بودناشون دارن از بین میرن.

2-      گاهی به نوبت به وبلاگ دوستام سر زدم , مطالب قدیمیشون رو خوندم و حتی نظراتشون رو خیلی برام جذاب بود و یه عادت شده، میدونم در گذشته زندگی کردن خوب نیست ولی گاهی بد نیست برگردیم عقب ببینیم قبلا چطوری فکر میکردیم و نظرمون در مورد مسائل مختلف چی بود( منظورم از روی مطالب وبلاگ و نظراتمون در وبلاگهای دیگه هست).

3-      بعضی لینکها رو که دنبال کردم دیدم کلا وبلاگشون حذف شده نمیدونم شاید اونا دیگه به دنیای وب نویسی بر نگردن.

4-      یک عده هنوز بودن ولی یا مطالبشون رو پاک کرده بودن یا آخرین پست بین 6 تا 10 سال پیش نوشته شده بود.

5-      بعضی از لینکها ولی به هیچ عنوان جایی نرفته بودن و همچنان بروز بودن که به من انگیزه دادن تا منم باشم.

خلاصه با گذشت چند سال هیچ وقت تلگرام و کانالها نتونستن منو راضی کنن. شاید بخاطر اینکه این کانالها مثل آب یه جویباری هست که جاریه و هیچ مطلبی از شما برای مدت طولانی یکجا باقی نمی مونه و از اونجایی که می دونید گاهی مخاطب مطلب شما ممکنه بعد از مدتها به اون مطلب برسه و شاید سالها بعد نوشته هاتون به درد دیگری بخوره، به نظرم وبلاگ بهتره.

تو دنیای وبلاگی خودمون سوابق نوشتن ها و نظرات باقی می مونه و شما از خودت ذوق و هنری هم در وبلاگت به خرج میدی، قالبی عوض میکنی، عکسی میزاری و... که دستت توی تلگرام اینقدر باز نیست یا ماندگار نیست.

اینم بگم که خیلی هامون رو هم شاید گذر 15 ساله از عمر تغییر داده یا دست حوادث، سرنوشت دیگه ایی برامون رقم زده که شاید اصلا در این دنیای خاکی نباشیم.

به هر حال این دفعه با خودم عهد کردم برگردم و مطلب بنویسم.

 

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۶/۰۴/۲۴
امیر قائدی

نظرات  (۱)

خیلی زیاد با شما موافقم،...
پاسخ:
خوبه پس من تنها نیستم

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی